گفت‌وگو با علی سالک، بازیکن پیشین تیم ملی مینی‌فوتبال، ساکن ونکوور

علیرضا فدایی – ونکوور

با سلام و سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید، لطفاً خودتان را معرفی کنید و بفرمایید چطور فوتبال را آغاز کردید.

با سلام، من در خانواده‌ای تقریباً فرهنگی به دنیا آمدم؛ مادرم معلم بود و پدرم طراح قالب‌های صنعتی. آخرین فرزند خانواده‌ای بودم که برادر و‌ خواهرانش از دانشجویان دانشگاه تهران و علامه بودند. خب با این شرایط بدیهی بود که انتخاب فوتبال به‌عنوان یک‌ هدف با مقاومت خانواده روبرو شود. ازآنجایی‌که فوتبال تنها مهارتی بود که هم در آن خوب بودم و هم با تمام وجود به آن عشق می‌ورزیدم، با اصرار فراوان خودم، بالاخره خانواده موافقت کرد که در سیزده‌سالگی وارد این عرصه شوم. اصرار من به این دلیل بود که خانواده مقاومت داشت اولویت زندگی‌ من تحصیلات باشد، ولی وقتی با اصرار من روبرو شدند، نهایتاً پذیرفتند و من پا به این عرصه گذاشتم. اگرچه در سال‌های بعد به دانشگاه هم رفتم و‌ در مقطع کارشناسی ارشد در تربیت بدنی فارغ‌التحصیل شدم.

در سیزده‌سالگی ابتدا عضوی از تیم مدرسهٔ فوتبال سایپا شدم و بعد از مدت کوتاهی به تیم نونهالان راه پیدا کردم. بعد از آن در تیم نوجوانان سایپا عضو شدم و اولین قرارداد حرفه‌ای و‌ پنج‌سالهٔ خودم را با اجازهٔ خانواده ثبت کردم. پس از آن به تیم‌ جوانان سایپا رفتم و سپس برای تیم امید سایپا به میدان رفتم. بعدتر هم به تیم هما ملحق شدم و دو سال در این تیم فعالیت کردم.

می‌توانم بگویم سایپا بهترین و جذاب‌ترین باشگاهی بود که در آن فعالیت کردم؛ جایی‌که مهارت فنی، نظم، و البته ادب را با جدیت تمام به من آموختند. 

دو بار هم به تیم ملی جوانان دعوت شدم، اما شرایط برای حضور در نفرات نهایی مهیا نشد.

در چه پست هایی بازی می‌کردید؟

من در پست‌های مختلفی فعالیت داشتم. پست مورد علاقهٔ من هافبک دفاعی بود، ولی در سال‌های بعد به‌عنوان وینگر، پشت مهاجم و گهگاه فوروارد فعالیت کردم.

گویا بازیکن تیم ملی مینی‌فوتبال هم بوده‌اید. لطفاً از این تجربه و در مورد این ورزش برای ما بگویید.

سال‌های زیادی در تیم‌های مختلف فعالیت کردم، اما در سال ۲۰۲۳ به تیم ملی مینی‌فوتبال ایران دعوت شدم که برای بازی‌های جهانی در روسیه اعزام شد. در آن بازی‌ها ما با تیم‌های برزیل، اروگوئه، روسیه و صربستان به رقابت پرداختیم.

مینی‌فوتبال یکی از جدیدترین رقابت‌های فوتبال محور است که ابعاد زمین و دروازه در آن کمی بزرگ‌تر از فوتسال است و مابقی قوانین آن به فوتبال نزدیک است.

من بهترین تجربهٔ زندگی‌ام را در این بازی‌ها داشتم؛ رقابت‌هایی جذاب با بهترین امکانات و بهترین پوشش رسانه‌ای.

گفت‌وگوی علیرضا فدایی با علی سالک، بازیکن پیشین تیم ملی مینی‌فوتبال، ساکن ونکوور
#فوتبال #ورزش #کانادا #ونکوور #رسانهٔ_همیاری #رسانه_همیاری

کدام بازیکن ایرانی در حال حاضر و همچنین از بازیکنان قدیمی، مورد علاقهٔ شماست؟

در بین بازیکنان ایرانی حال حاضر، مهدی طارمی از بهترین و کامل‌ترین بازیکنانی‌ست که می‌توان نام برد، اما بهترین بازیکن تاریخ ایران از نظر فنی بدون شک علی کریمی‌ست.

در مورد بازیکن غیرایرانی چطور؟

رونالدوی برزیلی، اسطورهٔ همیشگی من بود؛ هم فنی و هم اخلاقی، با سرعتی اعجاب‌انگیز و با تکنیکی ناب. زمانی‌که همهٔ مدافعان ایتالیا دنبالش می‌دویدند و مسحور سرعت فرازمینی‌اش می‌شدند، انگار توپ جزئی از وجودش بود. این اواخر هم مسی از بهترین‌هایی بود که فوتبال به خودش دیده است. در حال حاضر هم که یامال نشانه‌هایی از ظهور یک ستارهٔ جدید را نشان می‌دهد.

و مربی مورد علاقهٔ شما؟

بهترین مربی حال حاضر از نظر من انریکه است که با درد ازدست‌دادن دخترش، از رنج زندگی عبور کرد و دوباره با قهرمانی اروپا به زندگی برگشت.

فکر می‌کنید استعداد ذاتی در فوتبال چقدر نقش دارد؟

اشتیاق، تعهد و استمرار، رمز موفقیت در فوتبال است. به‌نظر من استعداد ذاتی می‌تواند ۳۰ درصد از عامل مؤثر در فوتبالیستِ حرفه‌ای‌شدن را در بر بگیرد. ۵۰ درصد تمرین و ۲۰ درصد هم شانس، می‌تواند از دیگر مؤلفه‌های موفقیت در فوتبال باشد.

فکر می‌کنید ایران می‌تواند جایگاه قدیم خود را در فوتبال آسیا پیدا کند؟

در حال حاضر، خیر. به‌دلیل اینکه ایران به‌لحاظ زیرساخت، آموزش، و تولید ثروت در فوتبالِ پایه در شرایط خوبی به‌سر نمی‌برد؛ ورزش دولتی است و واسطه‌ها نقش مستقیم در پیشبرد اهداف ورزشی دارند.

در مورد برنامهٔ تمرین و تغذیهٔ خود بفرمایید.

من همیشه اصول تغذیهٔ مخصوص به خودم را داشته‌ام. از نظر علمی هر فیزیک بدنی‌ای منحصر به همان فرد است که از همان ابتدا با آزمایشات تخصصی و ارزیابی نقاط ضعف و‌ قدرت فرد، می‌توان نقشهٔ راهی برای برنامه‌ریزی دقیق و منطقی در جهت بهبود عملکرد آن فرد ترسیم کرد.

یکی از مهم‌ترین اصول تغذیهٔ من، چه در هنگام بازیگری و چه هم‌اکنون، استفاده از تعداد زیاد وعده‌های غذایی در طول روز و‌ همچنین استفاده از مواد غذایی به‌ترتیب اولویت است؛ مصرف پروتئین‌ها، کربوهیدرات، ویتامین‌ها و الکترولیت.

در اوج دوران بازیگری، حداقل شش روز تمرین تیمی و‌ دو روز تمرین اختصاصی انجام می‌دادیم. یادم است در روز‌های بدن‌سازی در پیش‌فصل، صبح و بعدازظهر به تمرین مشغول بودیم. همین تمرینات باعث می‌شد که به اوج عملکرد در سطح بازی‌های لیگ دست پیدا کنیم؛ روزهایی سخت و طاقت‌فرسا، اما با هدف و آرزویی بزرگ به‌نام فوتبال.

در حال حاضر چه فعالیت ورزشی‌ای دارید؟

بعد از سال‌ها فعالیت به‌عنوان بازیکن، اکنون به‌عنوان مربی فوتبال مشغول به فعالیتم و در زمینه‌های جانبی از قبیل تمرینات فوتبالی، تاکتیک، تکنیک و آمادگی فیزیکی بازیکنان به‌عنوان مربی در کانادا فعالیت دارم.

با سپاس از وقتی که برای این گفت‌وگو گذاشتید.

ارسال دیدگاه